Złota Kolekcja

"Wielki Romantyk" ery big beatu - dusza zespołu Czerwone Gitary, charyzmatyczny solista, autor popularnej muzyki filmowej, kompozytor największych polskich przebojów minionych kilku dekad. Seweryn Krajewski (ur. 1947) rozpoczął zawodową karierę muzyczną w grupie Pięciolinie w Gdańsku. Kiedy do formacji dołączył Krzysztof Klenczon przekształciła się ona w Czerwone Gitary. Czerwone Gitary zdobywały liczne nagrody, m.in. na kolejnych festiwalach opolskich, wyróżnienie najważniejszego amerykańskiego pisma branżowego "Billboard" (w 1969 roku) i "Złoty Mikrofon" amerykańskiej polonii dla "najpopularniejszego polskiego wykonawcy". Repertuar grupy tworzyli obaj równorzędni liderzy - Seweryn Krajewski oraz Krzysztof Klenczon. Po odejściu Krzysztofa Klenczona w 1970 roku Seweryn Krajewski panował w Czerwonych Gitarach niepodzielnie. W ciągu kolejnych lat istnienia zespołu skomponował takie przeboje, jak Ciągle pada, Płoną góry, płoną lasy, Mam dobry dzień, Słowo jedyne - ty, Port piratów, Trzecia miłość - żagle, Niebo z moich stron czy Wschód słońca w stadninie koni. Był też autorem prawdziwych "megahitów": Nie spoczniemy i Remedium. Tę ostatnią piosenkę (znaną także pod tytułem Wsiąść do pociągu) - ale w wykonaniu Maryli Rodowicz - uznano w plebiscycie Polskiego Radia za "przebój 40-lecia". Pod koniec lat 70-tych Seweryn Krajewski postanowił poświęcić się głównie pracy kompozytorskiej. Rozwiązał zespół Czerwone Gitary (reaktywowany na początku lat 90-tych dla kilku entuzjastycznie przyjmowanych tras koncertowych) i rozpoczął drugi etap kariery - jako solista. Od tamtej pory pisał też coraz więcej dla innych artystów. Najbardziej owocna artystycznie okazała się współpraca Seweryna Krajewskiego z Marylą Rodowicz, dla której napisał wielki przebój Niech żyje bal, wyróżniony na World Song Festival w Los Angeles (1984) oraz m.in. Leżę pod gruszą (Święty spokój), Gołębi song czy Wariatka tańczy. Nagrywał z nią także romantyczne duety. Seweryn Krajewski solista - liryczny wokalista, świetny gitarzysta, aranżer i wszechstronny muzyk, który od początku lat 80-tych tworzy wyłącznie we własnym domowym studio - ma za sobą bliski i trwający do dziś, romans z filmem. To głównie z komponowanych przez niego ścieżek dźwiękowych pochodziły kolejne wielkie przeboje: Uciekaj moje serce (piosenka zainspirowana muzyką do serialu telewizyjnego "Jan Serce"), Baw mnie (film fabularny "Och, Karol") albo Czekasz na tę jedną chwilę (z głośnego obrazu Marka Piwowskiego "Uprowadzenie Agaty"). Komponował wyłącznie do tekstów najlepszych autorów, m.in. Agnieszki Osieckiej, Magdy Czapińskiej i Jacka Cygana. Był ulubionym kompozytorem Agnieszki Osieckiej - ich wspólny projekt "Strofki na gitarę" (ballady na głos z gitarą) zaowocował ponadczasowymi nagraniami, zaliczanymi dziś do pereł polskiej muzyki popularnej.